جایی میان همیشه و گاه

خط باریک نبوغ و دیوانگی

نوشته ای که در صفحه بعد میخوانید، مقدمه چارلی کافمن بر فیلمنامه جان مالکوویچ است. شیوه نوشتن او همانند فیلمهایش منحصر به فرد است. یک سردرگمی در نوشته به چشم میخورد که مشخص نیست واقعیت دارد یا این هم بازی است که او به موازات فیلمش، با خواننده میکند. نوشته علاوه بر اینکه ممکن است واقعا حدیث نفسی از او باشد، به صورت هوشمندانه ای فضای خود فیلم را تداعی میکند. در لابه لای سطور هم میتوان شخصیت اصلی فیلم را دید که با خواننده درباره نیاز به اهمیت داشتن و مورد توجه بودن صحبت میکند و هم نکته های جالبی درباره فیلمنامه نویسی پیدا کرد. گویی کافمن به صورت هوشمندانه ای خواننده را آماده ورود به دنیای نوشته اش میکند.

«آنها از من خواستند که بر این فیلمنامه مقدمه ای بنویسم. به آنها گفتم که نمیدانم چه باید بگویم. آنها به من گفتند، این مهم نیست، فقط چیزی بنویس. آنها گفتند مردم اغلب از این گونه کتاب ها برای آموزش فیلمنامه نویسی استفاده میکنند و دوست دارند چند کلمه ای هم از زبان نویسنده بخوانند....»

صفحه بعد